Soms zijn er dagen dat het allemaal niet zo op zijn plek valt en de romantiek van een buitenlandse tour ver te zoeken is. Ze moeten erbij zitten, die shows, want anders wil je natuurlijk nooit meer naar huis. En dat kan niet de bedoeling zijn! We moeten realistisch blijven.

Maar goed, de avond in de Rat Pack in Clermont-Ferrand was er zo een. Op zich was er niet veel mis: een ondergrondse kelder die naar verschraald bier stinkt. Een podium, 2 boxen, een mooie plek om onze beamerplaatjes te projecteren (oh ja dat hadden we ook nog bij ons, om de singer/songwriter sleur niet teveel toe te laten). Er was zelfs eten, en pils. Maar we waren ook moe. En er waren nog geen mensen. Uiteindelijk stonden de 22 betalende bezoekers (geen verkeerd aantal) allemaal achterin de lange zaal (wel verkeerd gedrag). Niet echt respons, wel stilte tijdens de shows, wat willen ze nou? Wij wisten het ook even niet meer. Gelukkig was daar de lokale singer/songwriter Garciaphone, die de avond redde. Met zijn prachtige stem, folky fingerpicking en samples maakte hij diepe indruk op ons, en het lied Tournadoes zal ik altijd blijven koppelen aan deze week.

Het hotel was dan wel weer een mooie ervaring, samen met de almachtige Kim Janssen in een bed, onze veldslag voor een moment vergetend, onszelf onderdompelend in Franse televisie en muffe lakens.