Nantes is ver. Te ver om in een keer door te rijden en dan 's avonds nog een show te spelen. Vandaar dat we zaterdag hadden ingelast om te rijden. Goed om in de auto even elkaar een beetje te leren kennen. Kim bleek al gauw last te hebben van het achterbank-syndroom: je kunt niks van de gesprekken of muziek (de autoradio was sowieso niet wat het zou moeten zijn) horen, het is warm, je bent moe.. Kim sliep vaak en diep, met zijn lievelingsmuziek uit zijn oordopjes. Mijn taak was hierdoor Gibson wakker te houden. Geen probleem, het is een goede vriend, en met goede vrienden ben je nooit uitgepraat.

Toch was het lang, en toen we eenmaal ergens waren, konden we nog niet slapen. Eerst wilden de Fransen met zn tienen een dineetje afmaken en toen de laatste hap kaas en de laatste slok wijn na een uurtje wachten op was, was er opeens volop aandacht voor ons. Daardoor kostte het ons opeens geen moeite meer om ze te overtuigen dat we toch echt naar de slaapplek wilden. Daar aangekomen bleken de Fransen alleen asociaal tijdens etenstijd te zijn, want de gezelligheid en het vooruitzicht op een dag zonder reizen, stemde ons goed geluimd en loodste ons de late uurtjes in.