Er bestaat in de ogen van veel bezoekers een onmiskenbare hiërarchie in de dancewereld. Bovenaan staan natuurlijk de artiesten. Daar wil iedereen bij horen. Daarna volgt de entourage van de artiest, of het nou meegereisde vrienden zijn of collega-dj's. De organisator van het feest komt in de hiërarchie meestal niet voor, want die kent niemand. Vervolgens komt de security, maar vlak daarna komen de fotografen. Wat een grote flitser al niet voor gevolgen heeft. Je wordt op de laatste avond van 5 Days Off aangesproken door de mooiste meisjes in de club, die je vragen of jij niet voor ze kan regelen dat ze naast Paul Kalkbrenner op het podium mogen dansen. Paul zelf zou dat zeker ook leuk vinden, lacht ze. "Mijn vriendin vindt hem geil", vertelt ze. "Ik niet zo hoor."

Wat is er gebeurd met Paul Kalkbrenner, de stoïcijnse Duitser die al jaren meedraait in het internationale technocircuit? Populair was hij altijd al, maar anno 2010 is hij een superster-dj. Dat dankt hij aan de toch wel onverwachte hit die hij scoorde met Sky And Sand en aan zijn film Berlin Calling, die met name in Duitsland zijn status tot ongekend hoogte stuwde. Met alle zaken die daar bij horen: een overspannen strenge security en een bomvolle zaal met een overwegend jong publiek, dat op zijn vingers fluit op de maat van de muziek. De Duitser heeft al wat dames van huis meegenomen (wat overigens ook gewoon zijn zussen kunnen zijn), maar als hij wil kan er vanavond best nog wat aan de strijkstok blijven hangen. Voor alle duidelijkheid: daarmee wordt niets gesuggereerd over de lieflijke dames op de foto bij dit artikel.

Je zou haast dat denken dat Kalkbrenner een dj van het type Paul van Dyk of David Guetta is, maar dat is helemaal niet zo. Het maakt het fenomeen Kalkbrenner des te interessanter. De Duitser staat al jaren bekend om zijn tamelijk ingehouden producties, kwalitatief hoogstaand en stijlvol. Zelfs zijn hit is daar een goed voorbeeld van. Niet ongecompliceerd knallen, maar juist geconcentreerd en relatief minimaal. Toch begint zijn set vanavond in de Melkweg gelikt, met geraffineerde melodieën en slimme exotische elementen, zij het spaarzaam ingezet. Uitgesproken of bijzonder is het niet wat Kalkbrenner vanavond laat horen, wel zeer effectief, al in de eerste helft van zijn set.

De Duitser is vanavond de magneet waar de avond om draait. Het leeuwendeel van het publiek komt vanavond speciaal voor hem, en iedereen die vóór hem draait moet het doen met de verwachting van wat komen gaat. Ook 360 Soundsystem, dat er met een voor hun doen behoorlijke stevige set wel goed in slaagt de Max klaar te stomen. Toch heb je het gevoel dat men wacht op de vonk die deze avond definitief in vuur en vlam zet. Ook in de Oude Zaal, waar Jorn Liefdeshuis en Ada die stijlvolle, warmbloedige house en techno draaien. Echt druk wordt het pas bij Pantha du Prince, hét alternatief voor wie net iets meer avontuur wil. Hoewel hij tegenover de apotheose aan de overkant op moet boksen, weet Hendrik Weber de Oude Zaal tot de nok toe te vullen. En terecht, want de Duitser is een van de absolute hoogtepunten van deze 5 Days Off.

Weber heeft een duidelijk handelsmerk: bellen. Hij vult zijn elegante techno met organische, zelfs ouderwetse instrumenten, van xylofoon tot kerkklokken. Maar dat is nog maar de helft van het verhaal. Die organische elementen bewerkt hij live continu met geluidseffecten. Hij overstuurt ze, laat ze digitaal klinken, vult alle ruimtes met kleine percussie-elementen en bassen, maar slaagt er toch in zijn set licht te houden. Op de dansvloer is zijn muziek een stuk extraverter dan op plaat, ondanks de wat mysterieuze sjaal om zijn hoofd die Weber aan het begin van zijn set draagt. Meer dansbaar dus, maar zonder de scherpe randjes eraf te schaven. Zelden hoor je zo'n rijk, diepgaand geluid in een club als vanavond bij Pantha du Prince, met als hoogtepunt de vocale bijdrage (uit een doosje uiteraard) van Animal Collective-lid Panda Bear.

Na Pantha du Prince kan alles alleen nog maar tegenvallen. Zeker de kale, droge grooves van Minilogue in de Max. Misschien een goede match na Kalkbrenner, maar na Pantha du Prince opvallend gewoontjes, zelfs saai. Een goed deel van het Kalkbrenner-publiek houdt het overigens ook voor gezien. Enkele doorzetters verhuizen nog naar de Oude Zaal, waar Ricardo Tobar zijn apparatuur bijkans kapot staat te trekken. Tobar is de ontregelneef uit de Border Community familie. Hij kleurt zijn constante beat met overstuurde synth-sounds, hangt als in trance over zijn toetsen gebogen en draait elke knop van links naar rechts. Als een kind dat met een grote viltstift dwars door het papier gaat. Zijn sound is met name ritmisch minder verfijnd dan die van labelgenoten James Holden en Nathan Fake, maar op dit uur en op deze avond is iemand die zo rigoureus buiten de lijntjes kleurt meer dan welkom.

De slotdag van deze 5 Days Off zit erop. Het was een goede avond, maar ook een merkwaardige. Op papier leek het zeer coherent, in de praktijk vielen vooral tegenstellingen op.